Minęło 151 lat od oddania do użytku latarni morskiej w Czołpinie. Po raz pierwszy zapalono na niej światło 15 stycznia 1875 roku.
Latarnia morska w Czołpinie leży na terenie Słowińskiego Parku Narodowego, pomiędzy Łebą a Rowami oraz jeziorami Gardno i Łebsko. Zaprojektowana została w 1872 roku według planów E. Kummera. Budowa trwała trzy lata.
Pomost i barki z cegłami
Czołpińska latarnia została oddana do użytku 15 stycznia 1875 roku. Materiały do budowy były dostarczane barkami drogą morską. Do ich wyładunku zbudowano specjalny pomost.
Najpierw na latarni zainstalowana była lampa spalająca olej. Wewnątrz zainstalowano aparat oświetleniowy, który zużywać miał w ciągu roku aż 3,6 t oleju.
>> CZYTAJ TEŻ: Historia na mapie – stacja Gabel
Dopiero w okresie międzywojennym zainstalowano w latarni oświetlenie elektryczne: żarówkę i cylindryczną soczewkę – jedną z największych. Dzięki specjalnej budowie skupia i wzmacnia światło, sprawiając, że sygnał latarni widoczny jest z odległości ok. 40 km.
Niesamowity widok po wejściu na wydmę
Latarnia położona jest na wydmie na wysokości 66 m n.p.m i ok. 1050 m od linii brzegowej. Została zbudowana na planie koła, z czerwonej licowej cegły. Wysokość latarni wynosi 25,2 m, zaś średnica wieży u postawy 7 m. Wysokość światła bijącego z latarni nad poziomem wody wynosi 74,1m.
Z latarni rozpościera się z widok na duży fragment Słowińskiego Parku Narodowego: na północy Morze Bałtyckie, na wschodzie Wydmy Czołpińskie, od południa Rowokół (czyli najwyższe zniesienie niziny Gardeńsko-Łebskiej wznoszące się 115m n.p.m.), a od zachodu dwa jeziora: Dołgie Wielkie i Gardno. (JS)
Źródła: zblizenia.pl/muzeum.slowinskipn.pl/muzeumkluki.pl
